„Poprawną polszczyzną powinien posługiwać się każdy Polak, i to, że nie jest się korektorem, (a dziennikarzem) nie jest żadnym usprawiedliwieniem. Abstrahując (…)”

Kto był dobry w „znajdź 10 różnic”, doliczy się ich tu czterech.

Disclaimer: być może moja ortografia nie jest idealna, ale mnie wolno. Ja nie uderzam w teh drama.

„Poprawną Polszczyzną powinien posługiwać się każdy Polak i to, że nie jest się korektorem (a dziennikarzem) nie jest żadnym usprawiedliwieniem. Abstrachując (…)”

Made my day, Magda, thx.

(dla mniej spostrzegawczych: http://sjp.pwn.pl/lista.php?co=abstrahuj%B1c )

Jeśli nie jest widoczne, że odnoszę się do „korektorów internetowych”, którymi najczęściej są osoby nic nie wiedzące o realiach pracy w branży (dlatego tak górnolotnie się nadymają) to cóż – widocznie źle napisałem tekst.

Pozdrawiam

Dyskusja jest zbędna, poprawność językowa powinna być ale dyskredytowanie kogoś, za problemy czy niechlujność pisania, w innych czynnościach jest żałosne. Mnie kiedyś klient zjechał projekt graficzny serwisu www bo w przykładowym tekście (jego zresztą autorstwa) była literówka … dla nie kumatych: i żenujące nie było jej popełnienie.

Pan Maciek napisał:
„To, że jest się zawodowym tekściarzem/pisarzem nie zwalnia od obowiązku stosowania właściwiej polszczyzny. Większość Polaków nie jest korektorem z zawodu a zarówno w szkole, jak i później są pociągani do odpowiedzialności za to, co i jak napiszą.”
Wszystko to prawda, ale i zwyczajna teoria. Z praktyką jest inaczej. Przywołam dwa skrajne przypadki.

Pewien znany i szanowany dziennikarz „GW” pisze bardzo mądre teksty o wszelakim ptactwie. Tyle że, kiedy zaczynał, w tekstach tych pełno było błędów, takich dyslektycznych i dysgraficznych.
Czy to znaczy, że należy go zdyskwalifikować? Jasne, że nie.
W zamierzchłych czasach studenckich praktyk miałam też takiego ucznia – dziecko pisało mądrze, z polotem, ale z błędami, miało też tak zwany papier na wszelkie „dys…”. Wiem, że to nic niezwykłego, ale warto o tym pamiętać

Wniosek jest taki – korektorzy są od korekty, dziennikarze od pisania. I tego się trzymajmy.

Jest jeszcze kwestia ignorowanie jednej grupy zawodowej przez drugą:) Znam poważnych panów redaktorów, którzy stwierdzili, że korekta to betka. Co, sami nie poprawią po sobie? Konsekwencje są takie, że w polskiej wersji pewnego popularnego komiksu roi się od błędów. Drobnych błędów, ale jednak.

Co do „masturbatorów polonistów” – jest to dziwne zjawisko… Po pierwsze – tropienie błędów często przeradza się w jakąś obsesję. Po drugie – trzeba sobie uświadomić, jaki cel ma wpis na blogu. W wydawnictwach książkę daje się najczęściej do dwóch korekt, a i tak czasami jakiś błąd (chociażby literówka) gdzieś się pojawi. Jak zatem traktować teksty z blogów? Wysyłać do korekty, czytać pięćdziesiąt pięć razy? No nie! W końcu to nie Bralczyk, Miodek czy inny językoznawca pisze…
Po trzecie – kiedy się tak wymądrzamy, jesteśmy cholernie nudni;)
Zatem niech każdy pilnuje swojego poletka:)
Pozdrawiam,
Jola

Skoro jednak uroczyście się Pan z niej zwolnił, wypada tylko zmienić tytuł tej strony ;).

Korekta to taka „wykończeniówka”, ostatni szlif tekstu. I nie chodzi o jakąś hiperpoprawność – ale prozaiczny _brak pomyłek_, który pozwoli odbiorcy skupić się na myśli, jaką chcemy (my = copywriterzy) przekazać, a nie – odwróci jego uwagę głupim błędem;)

Z przykrością muszę też przyznać, że Nomad ma rację;) Copywriterzy i dziennikarze bywają bardzo niechlujni. Osobiście znam paru copy, dla których użycie w reklamie prasowej sformułowania: „Masz ciężki orzech do zgryzienia?” nie stanowi powodu do wstydu. Cóż, myślę, że jednak powinno;)