Jest też inny rodzaj porównania. Porównanie „najwyższego stopnia”. Właśnie na takie porównanie zdecydował się w Polsce amerykański producent drzwi (ale Ty się lepiej nie decyduj na podobne wow w reklamie)!

Zdjęcie dostałem od Karoliny R. (dzięki!).

Jak widać, hasło brzmi: „Drzwi takie jak Ty!”. Wzruszające, prawda? Nareszcie drzwi takie jak ja. Od razu wszedłem na stronę i znalazłem jeszcze kolejny kwiatek: „Ujmując to najprościej – skrzydła drzwiowe (…) mogą stać się jednym z głównych elementów wnętrza lub fasady domu. Zapewniają uderzające piękno, długotrwałą wytrzymałość i ponadczasowość„. Świetna cecha dla drzwi – zrozumie to każdy, kto kiedykolwiek dostał w nos brzydkimi drzwiami.

PS Nie pisaliśmy na blogu przez dwa miesiące, ale to nie znaczy, że nie byliśmy aktywni. Reklama po korekcie na Facebooku to już ponad 230 linków do reklam i pokrewnych tematów oraz ponad 2 tysiące obserwujących. Tam jesteśmy prawie codziennie z porcją dobrej reklamy (a czasem też takiej do korekty)! Zapraszamy. :)

Pierwszy komunikat: „Ten billboard jest nieskuteczny”.
Drugi komunikat (rozwiązanie problemu): „Zamów kampanię e-mailingową”.

Oba komunikaty, oczywiście, w ramach jednego billboardu. Nasuwa się więc pytanie: skoro billboardy według SARE są nieskuteczne, czemu korzystają z nich do promocji e-mail marketingu w ich wykonaniu?

Odpowiedź może brzmieć: bo to taki przewrotny komunikat, żarcik, oka puszczenie. I jasne, jest to zrozumiałe, ale warto pamiętać, że skoro korzystasz z danej formy reklamy to dajesz do zrozumienia, że jest ona skuteczna.

Wniosek: brak sensu w przekazie.

Po powrocie teasery weszły w fazę drugą, ujawniły reklamodawcę. I pokazały nowe oblicze.

Koncepcja została oparta na wykorzystaniu znanych krakowskich elementów – miejsc i postaci, do których dodano hasła sugerujące, że z nieznanego (na razie) powodu ten element już tu nie występuje lub zmienia miejsce. Jasne było, że odpowiedź na teaser znajdzie się w odsłonie drugiej. Kiedy nastąpiła, dowiedzieliśmy się, że chodzi o Bonarka City Center – nowe krakowskie centrum handlowe.

Wszystko byłoby ok, gdyby nie jedna z wykorzystanych reklam. Teaser z „gołąbeczkami”, dodał krakowskim „gołąbeczkom” nowe znaczenie.

„Gołąbeczki latają po Bonarce” zilustrowane zdjęciem dwóch rozradowanych dziewczynek? To nie pasuje bardziej niż błędy na zdjęciach przedstawiających Kraków. Przechodząc obok tej reklamy pytałem znajomych, co o niej myślą. Głosy były jednoznaczne: niesmaczne, niefortunna gra słów, WTF? (odpowiedzi jednoznaczne, choć różne w zależności od wieku…).

Myślę, że warto pracować zespołowo. Wtedy powstaje mniej tak niefortunnych gier słów.

- Zobacz, to będzie dobre.
- Gołąbeczki? Jesteś pewny?
- No jasne, gołąbeczki i Kraków, łapiesz to?
- I chcesz „gołąbeczki” zilustrować zdjęciami uśmiechniętych dziewczynek?
- No tak, żeby uzyskać tę grę znaczeń… o kurwa, masz rację. Nie zauważyłem tego wcześniej. Dzięki, stary, ale byłyby jaja gdybyśmy to wypuścili! Szczególnie, że w kinach jeszcze lecą „Galerianki”.

W Bonarce jest chyba kino, więc może to akcja łączona?

A przy okazji, komentarz do artykułu informującego o otwarciu Bonarki:
„Trzecie czy czwarte duże centrum handlowe już nie kusi. Nie pojawiły się właściwie żadne nowe marki, co może być ciekawego w następnym H&M? Wybieram centrum handlowe najbliżej albo najtańsze, reszta jest mało ważna”.

Inne wersje reklamy użyte w kampanii na stronie marketingowiec.pl.

Nie sądzę, żeby to było zamierzone i było jakimś szczegółem w aktualnej kampanii Levisa. Myślę, że to prostu zbyt dosłowne tłumaczenie z angielskiego lub bezmyślność. Co konkretnie?

Po wejściu na stronę Levisa mamy możliwość wybrania opcji „zacznij dobrze wyglądać”. Klik i przed nami następujący widok (to tylko wycinek):

Wszystko w porządku, chcą tylko mojego imienia. Podaję. Jednak już następny krok wymagać będzie od kobiet konkretnej refleksji, ja nie miałem tego problemu.

Nie jestem kobietą, więc pozostał mi do wyboru tylko człowiek. Człowiekiem jestem, więc pasuje. Co na to kobiety – którą opcję powinny wybrać?

Na próbkę kilka dowcipów związanych luźno z językiem.

~
Pewien Chińczyk udał się na zakupy do osiedlowego sklepu spożywczego:
- Dzień dobli, ci jest mąka?
- Nie ma mąka – odpowiada sprzedawczyni, zmierzywszy obcokrajowca wrogim spojrzeniem. Chińczyk chwilę wpatruje się w panią jak zaczarowany, kiedy ta już, już chce mu zacząć tłumaczyć na migi, pyta niepewnie:
- A ciemu pani uziwa mianownika ziamiast dopełniacia?

~
Szachiści zapytali prof. Miodka, czy zwrot „szachuje” jest poprawny. Profesor odpowiedział:
- Jak najbardziej poprawny. Ale lepiej powiedzieć grzecznie: „ciszej, panowie”.

~
Wraca dresiarz z Paryża i opowiada swojej żonie, co tam widział:
— Wiesz, Zocha, idę, patrzę, a tu wielki plac! Patrzę na lewo — ochujeć można!!! Patrzę przed siebie — o żesz kurwa mać!!! Patrzę na prawo — o ja cię pierdolę!!!
Zocha zaczyna płakać, dres pyta:
— Zocha, co ci się stało?
Ta odpowiada:
— O Boże, jak tam musi być pięknie!

powiesić nie można uwolnić

Proste, hm?

W dalszej części wpisu kilka, moim zdaniem, najciekawszych wypowiedzi, warto jednak przeczytać cały wywiad, jest przyjemny i krótki. Nie zajmie dużo czasu. Jest i komentarz do języka reklamy.

Wypowiedzi należą do profesora, pytania wyszczególniam kursywą.

(…) niektórzy moi koledzy przestali do mnie listy pisać, bo jak mówią, boją się mnie jako tropiciela błędów językowych (…)

(…) Często też mówię swoim studentom, że każdego z nas dopada czasami amnezja językowa. Sam miałem taki przypadek we Wrocławiu. Na jednym ze spotkań z czytelnikami wydanej właśnie mojej książki dziewczyna poprosiła o autograf z dedykacją „Dla Sylwii Kwiatkowskiej”. A ja zapomniałem, czy Sylwii napisać przez jedno, czy dwa „i”. W końcu piszę jej dedykację: „Sylwia Kwiatkowska niech przyjmie tę książkę na pamiątkę”. Następnego dnia opowiadam tę historię studentom. I co słyszę? Salwę śmiechu. Po chwili wstaje moja studentka i mówi, że rok wcześniej wpisałem jej na innej książce dedykację „Sylwce Kwiatkowskiej na pamiątkę”. W ogóle z tym „i” to w języku polskim jest parę kłopotów (…)

- Czy to dobrze, że do języka polskiego wkrada się wiele słów obcojęzycznych?

- To normalne. Tak było od wieków. Żyjemy w świecie indoeuropejskiej wspólnoty i powinniśmy pamiętać, że od Portugalii do Indii wszyscy mamy wspólne korzenie. Jedynie Węgrzy, Finowie i Estończycy posługują się językiem z rodziny języków ugrofińskich. Natomiast w języku polskim słów czysto polskich jest jakiś jeden procent (…)

- Jak ocenia pan język reklamy czy internetu?

- Lubię reklamy, ale inteligentne, śmieszne i dające do myślenia. W końcu reklama powstała już za pierwszych Fenicjan, którzy stali na rynku i zachwalali głośno sprzedawane przez siebie towary. Pamiętam reklamę „Mariola o kocim spojrzeniu”. Subtelna i inteligentna. Zauważam teraz coraz częściej, że slogany reklamowe wpadają w świadomość językową (…)

Zapraszam do lektury całości wywiadu z profesorem Janem Miodkiem. Przy okazji, też mam od czasu do czasu problem z pojedynczym kontra podwójnym i na końcu wyrazu. Jak widać, nie tylko ja.

Na pytanie o poprawną odmianę słowa blog dwa razy odpowiadał dr Mirosław Bańko, pracownik Uniwersytetu Warszawskiego oraz kierownik Redakcji Słowników Języka Polskiego przy PWN. Podaję więc jego odpowiedzi, cytuję za poradnia.pwn.pl:

Wydawałoby się, że blog powinien się odmieniać jak log (dziennik pokładowy): logu i blogu. Choć taka forma jest rzeczywiście używana, wyszukiwarki internetowe pokazują, że częściej piszemy bloga. Może dzieje się tak przez analogię do e-maila i SMS-a, które należą do tego samego co blog kręgu pojęć związanych z nowoczesną komunikacją językową. Prawdopodobnie blog trafi do słowników jako rzeczownik dwurodzajowy, żywotno-nieżywotny. To, że nie oznacza istoty żywej, nie ma większego znaczenia. W polszczyźnie jest wiele rzeczowników żywotnych rodzajowo, a nieżywotnych znaczeniowo – w Innym słowniku języka polskiego PWN naliczyliśmy ich ponad 1000. (Mirosław Bańko)

Innym razem dr Bańko udzielił podobnej odpowiedzi, zresztą niedawno, bo na początku marca, napisał wtedy krócej i jaśniej wyszczególnił:

Blog ma rodzaj męski nieżywotny, w dopełniaczu blogu, w bierniku blog. Potocznie słowo to funkcjonuje w rodzaju męskozwierzęcym i wówczas ma dopełniacz bloga, równy biernikowi.
A zatem pisze Pani i czyta blog, potocznie bloga. Post pisze Pani na blogu, ale wysyła go na blog, a potocznie na bloga. (Mirosław Bańko)

Wszystko wydaje się jasne. Piszę blog, publikuję na blogu. Dla niechętnych, lub uważających tę odmianę za nieintuicyjną, jest powszechnie używane „bloga”. Jak kto woli, widać jednak, że rzadko kto wybiera odmianę książkową.

Dziś dostałem świeżutki newsletter i od razu lepiej.

Menu polskie – brawo! Poza tym, szybki rzut oka i co widzę? Dopracowany językowo. Mam na myśli przecinki i tym podobne dla wielu pierdoły, na które niektórzy zwracają uwagę (Ty też, prawda?). Sam tekst jest jednak, jak dla mnie, trochę zbyt perswazyjny. A jak mówię (piszę) perswazyjny, to mam na myśli nachalny. ale nic to, przecież nie o tym. Ja tylko chciałem pochwalić. To miłe, że ktoś (nawet jeśli po czasie) zwraca uwagę na szczegóły.

Pytanie brzmi: co jest nie tak z plakatem?

Odsyłam do informacji na stronie organizatora, tam dowiecie się więcej o targach organizowanych pomiędzy 21 a 23 *lutym* roku 2008. I tu powstaje wątpliwość: ile lutych jest w 2008 roku? A może po prostu impreza, która odbędzie między 21 a 23 lutego, nie jest imprezą dla mnie.