Przykład 1:
http://calibracja.pl/

Przykład 2:
http://pracawdomu-zarabianieprzezinternet.blogspot.com/

O co chodzi? Gdy widzę takie koszmarki przede wszystkim ciekawi mnie ich bounce rate. Osobiście (subiektyw) nie wyobrażam sobie przebrnięcia przez taki tekst do końca. Fakt: tego typu maniera przylgnęła do stron czarodziei typu: „napisz do nas, aby zarobić milion złotych w dwa tygodnie”, więc dedykowanych do raczej mniej rozgarniętego Internauty. Gdy jednak zobaczyłem podobnie sformatowany tekst związany z branżą finansową to przyznam, że mnie zmroziło. Ot, takie mało finezyjne, reklamowe samobójstwo.

Podstawa wizerunku instytucji finansowej: wiarygodność. A jak zbudować wiarygodność, gdy tekst jak żywo przypomina propagandę wszechobecnych w sieci piramid finansowych, delikatnie mówiąc: robiących ludzi w wała?

Według klasycznych (dosłownie: szkolnych) prawideł formatowania tekstu, akapit powinien składać się z przynajmniej 3 wersów (odpowiednio: 3 zdań różnej długości lub 2 wielokrotnie złożonych). I przynajmniej ten jeden raz w życiu belferki polskiego mają po prostu rację.

W publikacjach drukowanych daje to oszczędność miejsca – lepiej puścić większe zdjęcie niż niepotrzebnie rozstrzelać tekst. W necie tego ograniczenia nie ma, pojawiają się więc kwiatki, po których widać, że autor nie wiedział, że odpowiednio skonstruowane akapity faktycznie mają kilka zastosowań: prowadzą czytelnika po tekście, organizują materiał w bloki tematyczne (dzięki czemu są one łatwiejsze do zapamiętania) i ułatwiają nawigację, gdy na chwilę oderwie on wzrok od tekstu. Ale co ja tam wiem – ot, tak sobie chwilę ze stetryczenia smęcę o formatowaniu…

—

—

Oczywiście zawsze z tekstu można zrobić choinkę.

I napisać to samo.

Co wcześniej. Albo 5 akapitów wcześniej. Albo 27 akapitów wcześniej. Albo 45 akapitów wcześniej…

5 kolorami czcionki i zamiast w jednym zdaniu…

To w piętnastu. Bo tak jest bardziej… bardziej coś, cholera wie co.

Tylko: czemu to służy?

Bo chyba…

Niekoniecznie przejrzystości tekstu.

Prawda?

Albo nieprawda?

Aha, już wiem – oni się ścigają w jak największym rozciągnięciu strony.

Udowadniają, że wiedzą jak działa kolorowanie tekstu w Wordzie lub html.

A ja wychodzę na marudę i zgreda. Może słusznie. Ale i tak…

Kpiąc sobie oczywiście….

Bo duże odstępy między wierszami to niekoniecznie to samo, co „dużo do przeczytania między wierszami”.

Mam cichą nadzieję, że…

Albo nieprawda? (itd. itp.)

—

Pewien moralny niepokój powinien co jakiś czas wracać.

Źródło i przenoszenie choroby
Przenoszona drogą papierową lub elektroniczną jako bakteria obecna w briefach kreatywnych kampanii reklamowych. Bakteria wraz z briefem przechodzi „z rąk do rąk” zarażając wszystkich czytających brief.

Stadium 1 choroby
Odprawa, briefieng, ewentualnie innego typu spotkanie propagandowo/motywujące kreatywnych do wzmożonej pracy. Spotkania te można streścić w słowach „Zróbcie coś zajebistego!”. To stadium choroby jest jeszcze bezobjawowe.

Stadium 2 choroby
Pierwsze objawy: nerwica, wzmożone palenie papierosów, tudzież korzystanie z innych używek. W przypadkach zaawansowanych objawia się dodatkowymi briefingami propagandowo/motywującymi i jeszcze większym stresem.

Stadium 3 choroby
Następuje po wysłuchaniu diagnozy dyrektora kreatywnego, że projekt nie jest dość „twisted”, „catchy”, że jest juniorski, zbyt prosty, że nie zdobędziemy nim żadnej nagrody i w ogóle jest do bani. To stadium choroby obfituje myślami o rzuceniu pracy i rozpoczęciu prostego życia – np. motywuje do złożenia CV na posadę pastuszka w jakiejś niewielkiej wiosce w górach. Finalnie objawia się jeszcze większą liczbą pracy, nerwów i wspomagaczy.

Stadium 4 choroby
Chwilowe osłabienie działania choroby po triumfalnych słowach dyrektora kreatywnego „Macie to!”. Objawami jest głęboka ulga, czasowe odstawienie używek i myśli o zmianie pracy.

Stadium 5 choroby
Zbyt skomplikowane i zmienne żeby je opisywać, zależy bowiem od opinii klienta o koncepcjach. Objawy mogą być wszelakie – do totalnego doła po górnolotny entuzjazm.

Stadium 6 choroby – finalne – syndrom ATFPB
Przychodzi po wprowadzeniu poprawek przez klienta. Stadium 6 najbardziej zauważalne w dniu premiery reklamy. Nie zawsze objawia się syndromem ATFPB, jest to jednak częsty przypadek.

Sam syndrom ATFPB werbalizuje się podczas oglądania „swojego” billboardu/spotu TV/innych formatów. Objawy zbliżone są u wszystkich chorych, bez względu na agencję-nosicielkę. W niektórych przypadkach towarzyszą mu słowa; „O kurwa!”, ale tylko u młodych osobników; nie występują one u osób uodpornionych, które wielokrotnie przechodziły już syndrom ATFPB. Sam syndrom ATFPB to po prostu nieskomplikowana refleksja; „A Takie Fajne Pomysły Były”. Miłego chorowania!

—

Taniec w reklamie do mnie przemawia.
Źródło: 2upblog.pl

Te właśnie miejsca wskazuję, a już w ramach bonusu bonusowego tłumaczę dwie ukryte wiadomości, które płyną z teledysku, a do odkrycia reszty zachęcam – zaznaczam, że jest ich jeszcze kilka. :)

Słaba jakość wynika z robienia zrzutów z teledysku. Wyraźniej widać wskazane momenty w ruchu w trakcie teledysku, który dorzucam na końcu. Zaczynajmy!

Marka 1 – Big Star

Big Star przewija się właściwie przez cały teledysk – od krótkich wstawek z logo po większość ciuchów prezentowanych na teledysku. Moja ulubiona scena to jedna z końcowych, kiedy Doda wybiega z knajpy i chwyta za rękę swojego wybranka. Kilkusekundowe ujęcie pozwala mu swobodnie odwrócić się i zaprezentować kurtkę z nowej kolekcji.

Marka 2 – lody Koral

Ha! Tak, są nawet lody Koral (podrzucił(a) Mar w komentarzu do poprzedniego wpisu o teledysku). Producenci wiedzieli, że nie trzeba było pokazywać logo, bo wszyscy wiedzą, że Doda reklamowała Koral, więc tym, którzy się sami domyślą (przypomną), tym mocniej marka Koral zostanie w pamięci. Spryciarze!

Ktoś jednak nie zauważył jaki cień powstał przy tej scenie na ścianie. Skojarzenie z lodami nieodzowne.

Marka 3 – Confashion

Confashion to warszawski klub. Komunikat: u nas przebywają gwiazdy, chcesz bawić się razem z nimi – przyjdź do nas. Logo znajdziemy w kilku miejscach w trakcie teledysku (szklanki, drzwi wyjściowe, wnętrze klubu).

Inne marki – MTV, Viva, Plejada…

Pojawiają się kilkukrotnie, na krótko, ale zauważalnie. Grupa docelowa Dody zna je dobrze, więc tylko obsikują swój teren dla podtrzymania zapachu.

Możliwe, że jakąś markę pominąłem – jeśli coś wyłapiesz, podrzuć moment teledysku (najlepiej określ sekundy), dorzucę do wpisu.

Dla przypomnienia i łatwiejszego wyłapania momentów teledysk.

Aż chciałoby się porozmawiać o popkulturze…

Teraz jednak część druga wpisu – sugestie dla twórców teledysku. Jest bowiem kilka takich sytuacji, że aż się prosi, by ktoś dorzucił tam wielkie logo. Oto kilka z nich.

Sugestia 1 – fotograf i aparat

Myślisz, że teledysk Dody to nieodpowiednie miejsce dla Canona lub którejkolwiek z firm produkujących sprzęt fotograficzny? Może myślisz słusznie. Może grupa docelowa nie ogląda takich teledysków, może skojarzenie z Dodą uzna ktoś za nieodpowiednie, ale… Świat mody, świat wielkich gwiazd (nawet jeśli tylko na skalę jednego kraju) i budowanie wizerunku marki, która znajduje się tam, gdzie trzeba – zależnie od pozycjonowania może być kuszące.

Sugestia 2 – kolejny aparat i pizzeria

Małe, poręczne aparaty i pizzerie mogą stanowczo reklamować się wraz z Dodą, szczególnie jeśli – jak to ujęcie – reklama nie będzie zbyt nachalna. Nikt nie chciał, czy specjalista ds. sprzedaży reklam w teledyskach Dody odwalił kiepską robotę?

Sugestia 3 – pierścionek

Idealne, wprost idealne miejsce. Już widzę jak teledyskowa koleżanka wręcza z przymrużeniem oka wizytówkę jubilera.

Sugestia 4 – bielizna

To bardzo trudna sytuacja. Przez bardzo wnikliwą analizę można wręcz nie zauważyć braku logo. Przypatrzcie się więc dobrze, faktycznie go tam nie ma.

Sugestia 5 – alkohol

Na reklamę alkoholi nałożone są obostrzenia, a tu proszę – można było zrezygnować z ujęcia ze szklankami klubowymi i zastąpić je obrandowanymi konkretną marką alkoholu. I parę(dziesiąt) tysiaków na koncie.

Sugestia 6 – limuzyna

To już przegięcie! Jako przyzwyczajony do epatowania markami w teledyskach i filmach, jako fan popkultury czuję, że ta scena nas obraża. Duży, wygodny, elegancki samochód podjeżdza pod Dodę i co? I nic! Nigdzie nie pokazano żadnego logo.

Jeśli nawet nie pominąłem żadnej marki w teledysku to jednak zostawiam miejsce dla Waszej wyobraźni marketingowej na kolejne sceny, w których powinno pojawić się logo znanego produktu!

Na koniec coś jeszcze. Coś, czego wiele osób nie zauważa. Zaślepieni scenicznym wizerunkiem Dody pomijamy treści, które przekazuje w swoich teledyskach, i słowa, których nie powstydziliby się poeci. Tych mądrych komunikatów jest wiele, odkrywam zaledwie dwa, resztę pozostawiam do refleksji.

Komunikat teledysku nr 1: to się nazywa żyć!

W trakcie tej sceny Doda śpiewa słowa” „warto żyć!” i pokazuje nam…

W niektórych kręgach na dupę mówi się rzyć. Wniosek: śpiewane warto rzyć (czytaj: żyć) oznacza ładną dupę. No i trudno się nie zgodzić. Możemy liczyć na to, że wejdzie to do języka jako powszechna metafora. Warto żyć – ładna dupa. Poezja.

Komunikat teledysku nr 2: tu jest cały sens! o tu, właśnie tu!

Podczas refrenu, a wiadomo, że refren często ujawnia sens piosenki, Doda śpiewa: „Odnalazłam sens życia. Odnalazłam go!”, a na teledysku pokazuje nam, gdzie go odnalazła:

O co chodzi? Otóż wielu ludzi szuka sensu życia daleko od miejsca, gdzie faktycznie się on znajduje. Ruszają w dalekie podróże, by na końcu powrócić w rodzinne strony. Sens jest bowiem często bliżej niż myślisz, a czasem bardzo blisko.

Ech. Jeden teledysk, a tyle można by o nim pisać…

Grupa jest zamknięta. Członkowie muszą zostać zaproszeni lub zaakceptowani przez administratora – nie jest więc łatwo się dostać. ;) Poniżej kilka „prawd” o pracy w agencji reklamowej, które można wyczytać w opisie grupy (już po tłumaczeniu).

1. Często pracujesz naprawdę do późna.
Tak jak prostytutka.

2. Twoja praca związana jest z zadowoleniem klienta.
Tak samo u prostytutki.

3. Klient płaci duże pieniądze, ale większość z nich zostaje u Twojego pracodawcy.
Jak u prostytutki.

4. Jeśli Twoja praca bardzo spodoba się klientowi, czeka Cię dodatkowa nagroda.
Tak samo ma prostytutka.

5. Twoje znajomości spoza pracy rozpadają się, a Ty coraz częściej wychodzisz z ludźmi tej samej profesji.
Tak jak prostytutka.

6. Kiedy spotykasz się z klientem, oczekuje się od Ciebie, że ubierzesz się porządnie.
Tak jak od prostytutki.

7. Ale kiedy po spotkaniu wracasz do domu, czujesz się jak po wizycie w piekle.
Podobnie jak prostytutka.

8. Klient za każdym razem chce płacić mniej, ale oczekuje coraz więcej.
Wiesz kto tak ma? Prostytutka.

9. Masz problemy z wytłumaczeniem ludziom, co tak właściwie robisz.
Tak jak prostytutka.

10. Codziennie rano wstajesz z myślą: „Nie będę tego robić do końca życia!”.
Tak jak…

;)

Na blogu Creative Beef znajduje się propozycja gry mmorpg o swojskim tytule World of Advertising. Gracz może wcielić się w jedną z 7 postaci. Do wybrania: art director, copywriter, account executive, producer, media buyer, traffic i najmocniejszy z nich wszystkich, czyli the client.

Mówię Wam, wszystko pasuje jak ulał. Copywriter szczególnie (patrz tajne bronie: smart-ass blog). ;)

Propozycja gry jest żartem, szkoda jednak, że gra nie powstała. Kto wie, taka niszowość mogłaby się opłacić. Może zagramy?

PS Przydałoby się jeszcze kilka postaci, taki dyrektor kreatywny czy szef accountów byliby pewnie całkiem mocni…

PS2 Grę wymyślił copywriter, oni wszyscy pełni ironii.

Źródło: Interaktywnie.